باز آی ساقیا که هواخواه خدمتم

مشتاق بندگی و دعاگوی دولتم

ز آنجا که فیض جام سعادت فروغ تو ست

بیرون شدن نمای ز ظلمات حیرتم

دو اردیبهشت روز تولدشه. دیشب حرم واسه ش شکلات خیرات کردم. طبق یه عادت قدیمی شکلات ها را به بچه ها دادم. بچه هایی که نه بلدند فاتحه بخوانند و نه حتی فلسفه این مهربانی  بی دلیل را می دانند.

هرچند غرق بحر گناهم ز صد جهت

تا آشنای عشق شدم زاهل رحمتم

وقتی از دنیا رفت بابا گفت: "ثابت قدمی در عشق نجاتش می ده." با اینکه دوست داشتم در بهترین جای بهشت باشه، قبول حرف بابا برایم سخت بود، او نه عارف بود و نه علاقه ای به این مضامین داشت، عشق او زمینی بود. 

عیبم مکن به رندی و بدنامی ای حکیم

کاین بود سرنوشت ز دیوان قسمتم

خفن ترین پسر فامیل که یک روز هوای داشتن موتور می کرد و روزی دلش هوای داشتن اسب داشت، یک روز ترک تحصیل می کرد و شاگرد دندان سازی تجربی می شد و روزی دوباره دلش هوای درس و مشق می کرد و سر کلاس شبانه، همشاگردی پیرمردها می شد، روزی که عاشق شد، هیچ کس عشقش را باور نکرد.

می خور که عاشقی نه به کسب است و اختیار

این موهبت رسید ز میراث فطرتم

تصورم این بود که باید عاشق خفن ترین دختر موجود شود. از آن دخترهایی که انگشت نمای هر کس با هر سلیقه و طرز فکری هستند. از آن دخترهایی که باید دوره افتاد و پدر و مادرشان را کشف کرد. اما بر خلاف انتظار ما، او عاشق دختری مثل خودمان، از جنس خودمان شده بود. دختری از خانواده ای اصیل و سرشناس که همه به نجابت می شناختیم ش. همین مساله باعث ترس بزرگترهای خانواده شد اینکه مبادا روزی شرمنده آن دختر و خانواده محترمش شوند.

من کز وطن سفر نگزیدم به عمر خویش

در عشق دیدن تو هواخواه غربتم

برای رسیدن به عشقش راه سختی طی کرد. باید اعتماد دو خانواده را جلب می کرد. مدرک مهندسی برقش را که گرفت راهی عسلویه شد و استخدام رسمی شرکت گاز شد. پسر سفید روی فامیل، در آفتاب عسلویه برنزه شد.

دریا و کوه در ره من خسته و ضعیف

ای خضر پی خجسته مدد کن به همتم

عشق ساختش. مردش کرد به معنای واقعی کلمه آقا شد. من معجزه عشق، سازندگی عشق را به چشم خودم دیدم. پسردایی خفنی که گردنبند طلا می انداخت و همیشه سعی می کردم فاصله ام را با او حفظ کنم، بعد از ازدواج صمیمی ترین دوست مان در فامیل شد. عاشق بود، عاشق زندگی کرد و عاشق ماند. در وبش نوشته بود که:" هر بار که از سر کار به خانه بر می گردم، دوباره عاشق می شوم."

دورم به صورت از در دولت سرای تو

لیکن به جان و دل ز مقیمان حضرتم

هر بار خوابش را می بینم با بانو و شهریار است مثل وقتی که بود مهربان است و نگران همه ما.

پی نوشت:

دیشب فال حافظ گرفتم خواستم بدانم کجاست و از نجات یافتگان است؟  شعر بالا آمد اینکه: تا آشنای عشق شدم ز اهل رحمتم.  حرف بابا تایید شد.